نمی دانم چرا شما ها زیاد با من موافق نیستید .

من عاشق احمدی نژادم .

اگر احمدی نژاد و سفر های استانی اش نبود بی شک من نیز نبودم . یعنی تلف

 می شدم .

بر عکس خاتمی که اصلا سفرهایش حال نمی داد ، سفرهای استانی

رییس جمهور فعلی کلا ً همه اش سود و منفعت و حال است برای من و

امثال من .

به خدا اگر می توانستم حتی به جیبوتی و ماداگاسکار و … هم با ایشان

 می رفتم .

اصلا نمی خواستم این مطلب را فاش کنم اما وقتی دیدم این تاکتیک در سفر

استانی ایشان به یزد فاش شد گفتم بد نیست من هم راز سیر بودن و موفقیتم

را با تمام هموطنانم در میان بگذارم .

راز من فقط یک جمله است : ” در تمام سفرهای رییس جمهور جزء استقبال

 کنند گان باشید .”

 

 

                                                               امضا : یک همیشه گرسنه (سابق)

                

          

اولین قدم را روی پل چوبی کهنه گذاشتم .

طنابش را در دست گرفتم .

این پل بین دو کوه بود …نمی دانم کوه بود ؟! جنگل بود ؟!دریا بود ؟!دره بود؟!

نه آنجایی را که می آمدم می شناسم و نه جایی که بعد از این پل قرار است

 برسم . فقط می دانم که از این پل باید عبور کنم .

 زیر این پل دره ای عمیق است با صداهای وحشتناک . گفتند وقتی که

از اینجا رد می شوی پایین را نگاه نکن .

 اما حرف مسخره ای زدند مگر می شود توجه نکنم ؟! مگر می شود نشنید ندید؟

باد نسبتا شدیدی می وزد پل تکان می خورد من هم با آن .

 دستم را به طناب محکم تر می کنم کمی مکث می کنم اما رفته رفته باد

 شدیدتر می شود چاره ای ندارم باید ادامه بدهم .

دستم به طناب ، چشمم به قدمهایم ، گوشم به ضجه های پایین پل و

 عقلم … نمی دانم کجاست .

با کمی دقت می توان صدای جیر جیر تخته های کهنه ی زیر پایت را بشنوی

 که هر جیر جیر یعنی هر لحظه شکستن و سقوط .

کاش قبل از آمدن می پرسیدم که چرا باید از این پل کهنه ی خطرناک و ترسناک

 رد بشوم ؟

مگر آن طرف پل چه خبر است ؟

آنور چه چیزی هست که اینور نیست ؟

و هزاران سوال دیگر .

اما چرا یادم نمی آید که کسی بود یا نه ؟! که ازاو می پرسیدم .

راهم را ادامه می دهم با ترس با سوال با دلهره .

نصف بیشتر پل را آمده ام .تصور می کنم .

احساس می کنم تکان های پل بیشتر شده  شاید به جز من کسان دیگری

 هم رویش هستند .

مقابلم تاریک است هیچ چیز را نمی توانم ببینم پشت سرم را هم .

نمی دانم از کی روی این تکه چوب لعنتی هستم .

 دستهایم کرخ شده اند . پاهایم سست . چشمهایم کم سو .

سرم را بلند می کنم فریاد می زنم :

چرا کسی نیست جوابمو بده ؟

اصلا کسی هست ؟

من اینجا چیکار می کنم ؟

اونور چیزی هست یا بعد از اونورم یه پل لعنتی مثل این هست ؟

گریه ام گرفت . دستانم را آزاد کردم . همانجا نشستم .

وزش باد شدیدتر شد آسمان هم شروع کرد به غریدن . آسمانی که پنهان

 شده بود بین ابرهای تیره و سیاه .

حس کردم تخته ی زیرم جیر جیرش بیشتر شد فکر کردم در حال شکستن  است .

با خودم گفتم : جهنم بذار بشکنه خسته شدم بریدم .

اما از دره زیر پل و صداهای وحشتناکش ترسیدم . من که نصف راه را آمده

 بودم  بقیه اش را می روم شاید واقعا جایی بنام آنور وجود داشته باشد .

 شاید آنور خیلی بهتر از اینور یا اینجایی که هستم باشد . شاید …

دستانم را به طناب گرفتم محکم تر از پیش و به راهم ادامه دادم به امید

 اینکه آنوری وجود داشته باشد که بهتر از اینور و اینجا ست .

 

                                   

 

کاملا  نمی شه گفت این داستان واقعیت داره  اما کاملا می شه گفت

یه روزی ممکنه واقعیت داشته باشه برای همه .

همه تو فامیل بهش می گفتن خانجون اما من خامجون می گفتم بعضی

 وقتا می دونست بعضی وقتا نه .

مامان مامانمو می گم ۸۴ ساله سرزنده با سیاست و دوست داشتنی .

داستان از اونجا شروع شد که خانجون مریض شده بود و حدود دو ماهی

 خونه ما تلپ بود .

میومد خونمون بیچاره مامانم رو براش می کرد ، می رفت دوباره مریض

می شد میومد و بیچاره مامانم … و این چرخه ادامه داشت تا این اواخر

 که حالش بدتر شده بود .

تازه از سر کار برگشته بودم  دیدم مامانم بالا سر خانجون نشسته .

-  سلام

-  سلام

-   خامجون چطوره ؟

مادرم سرشو به معنی اینکه زیاد رو به راه نیست تکون داد .

نیم ساعت نشده بود داد خانجون دراومد رنگش عین کسایی که می خوان

 بمیرن شده بود .

مامانمو صدا زد و گفت : پاشو به خواهرم زنگ بزن بیاد . فکر کنم رفتنیم …

بد بخت مادرم رنگش بیشتر به خود مرده ها می زد تا به اونایی که می خوان

 بمیرن . به داییم و خاله ش زنگ زد . به من گفت بدو برو از این کلینیک دکتر

بیار حالش خیلی بده …

یه دکتر خوشگل جوون و خوش تیپ (البته آقا) با خودم ورداشتم آوردم .

همه اومده بودن . از هر کی یه صدایی در میومد . طفلک مادرم به جای اینکه

 به خانجون برسه به خاله ش که اون گوشه اتاق ولو شده بود می رسید .

دکتر رفت بالا سر خانجون نبضشو گرفت یه کارایی کرد و وردایی خوند .

خلاصه که اون شب بخیر گذشت .

شب که همه رفتن خانجون کلشو از زیر لحاف بیرون آورد مادرمو صدا زد

 و گفت : فلان جای کیفم سیصد هزار تومن پول هست . ازشون وردار پول

صابرو بده که امشب خرج کرده .

زود پریدم وسط گفتم : وا خامجون این حرفا چیه ؟(داشتم خود شیرینی

می کردم در واقع می خواستم یه جورایی نرخ ُ ببرم  بالا )وظیفمه مگه من

 نوت نیستم و اینا … .

من گفتم اون گفت آخرش قرار شد وقتی دوباره سرپا شد برام یه زنجیر طلا بگیره .

 

-    سلـــــــــا م خامجون چطور مطوری؟ چه خوشگل شدی امشب !

-    سلام پسرم خسته نباشی . خدا انشالا هیچ وقت تو سختیا تنهات

نذاره … (وقتی دعا می کرد حداقل باید ۵ دقیقه همین جور بروبر نگاش

می کردی هر از گاهی کلتو هم به معنی آمین تکون می دادی ) دستت

 درد نکنه واقعا اون دکتر دیشبی خیلی خوب بود فقط دست زدنشو

فهمیدم (… منظور نبض گرفتن اینا بود ) دیگه حالم خوب شد .

-  مگه صابرت کی برات جنس بنجل آورده که این دومیش باشه ؟

چند ساعت گذشت من که پیش خانجون حسابی عزیزتر شده بود از فرصت

 استفاده کردم و گفتم : خب خامجون کی میریم زنجیره رو بگیریم ؟

-  چی ؟ کدوم زنجیر؟

-  (نیشمو باز کردم) همونی که دیروز گفتی برام می خری …

-   به جون صابر فعلا پول ندارم بذار داییت از تهران بیاد ببینم خرجی می ده

بهم یا نه ؟

برخورد بهم . رفتم اتاق خودم .

 

چند روز بعد که دوباره از سر کار برگشتم بازم همون آش و همون کاسه  .

خانجون تا منو دید ناله کنان گفت : سلام پسرم اومدی ؟ خسته نباشی .

منو ببخشین که ناراحتتون می کنم …(یه سری حرف وصیت گونه )

من که میدونستم دردش چیه زیر لب می خندیدم طفلک مامانم گوشه

 لبشو می گرفت با دندوناش می داد بالا یعنی اینکه نکن این کارا رو پا

 می شه می ببینه .

رفتم بالا سرش گفتم :

-  خامجون می خوای برم ببینم دکتره هست برات بیارم ؟

عینه کسایی که خیلی وقته منتظره یه چیزی باشن سرشو بلند کرد و گفت  :

-  بلــــــی ؟

-  ها برم ؟

-   دکترا آخه هیچ کدوم نمی دونن درد من چیه انقد دکتر رفتم هیچ کدوم

که جواب نمی ده !

-   نه همون دکتراونشبی رو میگم بذار برم ببینم هست بیارم برات .

-   نه اذیت میشه براش … می خوای ما بریم ؟

-   ما … ؟  اگه میتونی بریم .

مامانم گوشم گفت : از صبح حتی دستشوئیم می گفت نمی تونم برم

 حالا می خواد اون همه پله رو بره بالا !

گفتم : می بینی لامسب چه نیرویی داره ؟

چشم غره رفت و گفت : کی ؟

-   کی نه چی ؟ عشق ُ میگم دیگه . مامان فکر کنم بابات می خواد یه

 دکتر بشه  . وااای خدا چه با کلاس میشه بابا بزرگ آدم دکتر شه .

-  برو گمشو … .

آقای دکتر خانجونُ دید گل از گلش شکفت(خداییش خودمم ندونستم چرا!!! ) 

-   خب حاج خانوم بگین ببینم چرا دلتنگی میاد سراغتون ؟ چرا دلتون میگیره ؟

-  آقای دکتر . بعضی وقتا دلم خیلی  میگیره می خوام بزنم زیر گریه .

 اصلا نمی تونم یه جا بشینم …

دکتر آمپول و قرص براش تجویز کرد . گرفتم آوردم دادم بهش . و بعد گفت

 برین اون اتاق حاضر شین بیام آمپول بزنم .

مامانم پهلوی مامنشو گرفت تا بلند ش کنه ببره  اون اتاق .

خانجون گفت چادرمو بدین زشته بین این همه آدم اینجوری برم .

دراز کشید گفتم : خامجون اصلا ترس نداره ها فقط اولش یکم  درد

داره بد عادت میکنی .

مزه پرونیم مورد استقبال قرار نگرفت بجای اینکه واکنش نشون بده انگشتش

تا شروع بند دومش تو دماغش در حال چرخیدن بود .

دکتر اومد .

-  درسته نوه اش هستی ولی ممکنه ازتون خجالت بکشه لطفا روتونو

بکنین اونور .

چرخیدم . تو دلم گفتم بیشین بینیم با . خانجون بعضی وقتا از شدت راحتی

 که با نوه اش اینا داره کارایی  می کنه که آدم خودش خجالت می کشه

 یه هفته از اتاقش بیرون بیاد .

با مامانم حرف می زدیم که دیدیم دکتر رفت مامانم خم شد که چادر خانجون

ُ برداره بندازه سرش دیدیم خانجون نیست . نگاه کردیم دیدیم با همون

 لباسایی که چند دقیقه پیش خجالت می کشید بره بیرون افتاده دنبال

 دکتر با چه سرعتی و با چه شوقی میره اتاقش .

مادرمو نگاه کردم طفلک سرخ شده بود گفتم : مامان … مبارکه .

یه لگدی زد بهم که شانس آوردم کسی اون دور و برا نبود ببینه .

حالا چند روزی بود که خانجون شنگول بود .

یه شب بهش گفتم :

خامجون می خوای شماره دکترو بدم موبایلت بعضی وقتا بهش اس ام اس

اینا بدی؟

دستشو رو صورتش کشوند و گفت : نــــه داییات می بینن می کشُن منو .

-   نه بابا نمی ببینن . اسمشو عوض می کنم می دم مثلا حاج صفیه .

-  نمی خوام نه . خدا حفظش کنه خیلی دکتر خوبیه اونم یه نومه مثه تو .

-   خامجون می گم چه خبر از زنجیر ِما ؟ فکر کنم تا حالا مس شده ؟

-    بلند بگو . من دیگه پیر شدم گوشام خوب نمی شنون .

-    می گم زنجیره بود ؟ کی می خری ؟

مامانمو صدا زد و گفت : پس چرا دواهامو  نمیاری  ؟

 

       

اصلا نمی خواستم درباره ولنتاین چیز میز بنویسم اما گفتم دوست

 آشناها حرف در میارن و اینا برا همین منم یه کوچولو نوشتم .

امیدوارم که همه روزای باهم بودن کسایی که همدیگرو واقعا

دوست دارن ولنتاین باشه .

عاشق صداقت هم باشید .

 

من یک دائم الخمرم

غم است همراهم همیشه

پیمانه را پر درد می نوشم

با خوشی ، تمام سر می کشم

عادت  کرده ام

با این جور دیدن ، بودن و راه رفتن

من یک دائم الخمرم

دستم همیشه یک شیشه آبجو

پر تهی از هر گونه شادی

خوبی ، امید و زندگی

از یک لحظه خنده

از خاطره ای  بر جای مانده

کابوس است ذهن من

پر از تشویش و اضطراب

از خیانت ها و خواستن ها

دل بستن ها ،  بریدن ها

نمی دانم چرا اینگونه ام ؟

فارغ از هر گونه تحرک

کوچ کردن یا رمیدن

اما همین کافی که

من یک دائم الخمرم .