سکوت آب

 می تواند خشکی باشد و فریاد عطش ؛

سکوت گندم

می تواند گرسنگی
باشد و غریو پیروزمند قحط ؛

هم چنان که سکوت آفتاب

 ظلمات است-

اما سکوت آدمی
فقدان جهان و خداست :

غریو را

تصویر کن !

 

عصر مرا

در منحنی تازیانه
به نیش خط رنج ؛

هم سایه ی مرا

بیگانه با امید و
خدا ؛

و حرمت مرا

که به دینار و درم
کشیده اند و فروخته .

*

 

تمامی الفاظ جهان
را در اختیار داشتیم و

آن نگفتیم

 که به کار آید

چرا که تنها یک سخن

 یک سخن در میانه
نبود :

- آزادی !

ما نگفتیم

تو تصویرش کن !

 

 

 

احمد شاملو

 

“آوا”