پس از اینکه کلاسم تموم شد، سوار سرویس دانشگاه شده بودم و در راه به مطلبی که می خواستم در وبلاگ بذارم فکر می کردم. “مرگ”. در نظر داشتم مطلبی از صادق هدایت را که در این باره بود و بسیار هم جالب بذارم. در کتابخانه چند تا شعر از پابلو نرودا در مورد “مرگ” خوندم و کتابی به امانت گرفتم به نام “کوچه های کوتاه” . با پیشگفتاری از نادر ابراهیمی. چقدر عالی ! یک مطلب هم از مرگ از نادر ابراهیمی! از این بهتر نمی شه .

***

مرگ؟

چه حرف ها می زنی!

ما از دوستان بسیار قدیمی یکدیگریم:

همسفر، همراه ، هماهنگ، هماواز، همراز . . .

مرگ به من شبیخون نمی زند.

پاورچین پاورچین می آید تا صدای پایش آزارم ندهد.

آهسته و مهربان سرش را روی بالشم می گذارد می گوید: دیگر بخواب! وقت خفتن است، زمان خواب دیدن است، خواب های خوش . . .

من پیشانی اش را می بوسم

و می گویم: برای خفتن، آسوده و بی دغدغه خفتن آماده ام . . .

می دانم مرگ به من شبیخون نمی زند . . .

مرگ؟

چه حرف ها می زنی!

مرگ، چه ربطی به زندگی دارد؟

مرگ، نقطه است، زندگی ، خط .

خط با نقطه آشناست .

من با مرگ، رفاقتی خدشه ناپذیر دارم . . .

مرگ، اما، ضعیف است .

دست و پا می زند ، جان می کند، تقلا می کند . و در پایان، سر شارانه، راه نفس را می بندد …

مرگ؟

چه حرف ها می زنی!

***

با عرض معذرت با کمی(!) جرح و تعدیل تقدیم شد !

چون خیلی طولانی بود واسه همون . اگه بخواین کاملشو می ذارم. من دوباره معذرت می خوام.

                                                                                                                         «آوا»

توهمات یک پارانویدی (پارانوید = انسان نما

همه جا پر از صدا بود یک دفعه اما تمام شد .

حالا همه جارا بی صدا می بینم راه می افتم نه تند نه آرام ، معمولی .

شروع می کنم به دید زدن دورو برم چی هست چی نیست .

چند نفر ریش دار، سیاه پوشیده چند متری هست که با نگاهشان همراهیم می کنند بهشان زل می زنم کم میارند .

می روم جلو پیاده نه تند نه آرام معمولیه معمولی .

ماشین ها خیلی کم صدا شدند ، نه اصلا بی صدا .

چرا این زن و شوهر اینجوری باهم جرو بحث می کنن از ظاهرشون پیداست که در حال جروبحث کردن هستند ولی آخه جرو بحث بی صدا ؟

ممکنه همچین چیزی؟

این آقاهه رو از ته دلش می خندد بلند بلند اما بی صدا .

می روم پیاده معمولی نه تند نه آرام .

گوشم پراز صداست اما از بیرون هیچ صدایی نمی آید . جلوتر می روم سرم را بلند و در امتداد دماغم نگاه میکنم یکی وارونه خیره شده به طرفم خیلی ازش خوشم می آید خودش را برایم دوتا میکند !

من را می گویم .

چشمام پایین فکرم بالا می روم ، پیاده ، معمولی نه کمی تند ، خوابم می آید می ترسم آنقدر معمولی راه بروم که همین طور معمولی بخوابم یا خودم را به خواب بزنم تا مثلا معمولی راه رفتنم توجیه بشود .

بوها را می شنوم ولی هنوز صدا نیست .

تقریبا نیم ساعت است که پیاده می آیم و هیچ صدایی جز صداها ی داخل گوشم را نمی شنوم اما حتی یکبار هم از خودم نپرسیدم چه بلایی سر صداها آمده یا آورده اند و یاد آورده ام ؟!!!

فکر کنم آخری درست باشد چون اگر غیر از من کسی بلایی سرش می آورد آن وقت آن زن و شوهر نمی توانستند باهم جرو بحث کنند و یا آن مرد بلند بلند نمی خندید و حتی ماشینها هم بدون صدا که نمی توانستد حرکت کنند .

به پله برقی می رسم ، سوار می شوم دستم روی تسمه نگاهم هم مثل سایر نگاه ها بالا میرود همراه خودم و خودشان .

بالا رفتم حالا نوبت پایین آمدن است ، می آیم ، دستم روی تسمه نگاهم همراه خودم پایین .

از پایین یک دختر عجیب می آمد و البته هنوز هم می آید ، عجیب چون به نظرم آمد دنیا را – این کیسه بوکس بتنی - را چهارتا می بیند همه دلشان می خواهد ریختش را نبینند ولی او چهارتا می بیند شاید دوست دارد و یا عادت کرده .

می روم ولی نه پیاده ، وارد خانه می شوم هنوز گوشم پراز صداست اما از بیرون هیچ صدایی نمی آید . بوی یاس مستم می کند به طرفش می روم اما هیچ کاری انجام نمی دهم .

هدفون ها را از گوشم در می آورم و ناگهان … صداها برگشتند و برمی گردند .

                                                                                                          «سکوت»

اما این طرح هم مثل هر طرح دیگری دارای معایب و محسناتی خواهد بود که در ذیل مختصرا اشارتی چند به آنها می نماییم :

Read the rest of this entry »