سال جدید سال صبر و استقامت
By آوای سکوت On اسفند ۲۸م, ۱۳۸۸
سفرنامه !
By آوای سکوت On اسفند ۲۴م, ۱۳۸۸به خاطر یک مشت باقالی !
آنچه گذشت : ۴ سال پیش وقتی هنوز سال اولی بودم یه آقایی دیدم با موهای بلند پیرهن زرد هزار ماشالا خوش اندام و خوش
هیکل . دقیقا یادم نیست اون لحظه در موردش چی فک کردم . اما وقتی چند ساعت بعد ایشونو دوباره دیدم در حالی که داشتند
نماز می خوندند و قنوت می گرفتند با اون مویی که پیچ پیچان روی صورتشان افتاده بود نا خود آگاه شیفته شخصیت شون شدم
. خلاصه بعد ها فهمیدم که ایشون جناب آقای دکتر سیاوش کاویانی هستند . و از همون لحظه یک آرزویی تو کله من بوجود
اومد .
رفت و رفت چرخ روزگار چرخید و چرخید تا منم با جناب دکتر درس برداشتم .
شنگول از اینکه می تونم به اون آرزوهه برسم .
و اما اکنون :
شیخ والا بزرگمهر(بنا به گفته ی امیر آقای دکتر این اسمو دوس دارن و من هم جسارتا ایشونو شیخ والا بزرگمهر می نامم )
آن هنگام که در سرای ما پا نهادند لحظه ای گونه ای عجیب شد . همه خاموش و همچون بره ای آرام !
چشم بسته رو به آیینه ام !
By آوای سکوت On اسفند ۱۸م, ۱۳۸۸جلوی آیینه می ایستم . یکی دیگر از پس کله ام گردنش را دراز می کند . با چشمانی قرمز و متورم زبانی سیاه و
دندانهایی تیز که خون می چکد از نیششان!
جا می خورم می ترسم . زود بر می گردم و پشت سرم را می بینم . اما جز من آنجا نیست . جز من کسی مقابل آیینه
نیست !
چشم بسته رو به آیینه ام . اما حس می کنم کسی جز من در آیینه است . با ترس با تردید چشمانم را باز می کنم ! همان
موجود ! خیلی شبیه من است . و لی من نیستم ! خیلی ترسناک است . اما واقعا شبیه من است !
اگر آن من هستم چرا کسی از من نمی ترسد ؟ چرا کسی از من فرار نمی کند ؟چرا همیشه خندانم ؟ چرا …
پی به احمقانه بودن سوالم می برم .
آه که چقدر تنهایم …!
*
*
*
تبریک نوشت : ایشالا همه جوونا عاقبت به خیر شن ! این آقا رسول ما هم گویا عاقبت به خیریشو تو ایزدیوانج دیده
و همین روزاست که …..
خلاصه: ۱٫ رسول جان تبریک میگم ایشالا به پای هم خوشبخت بمونین !
۲٫ این دم اخری بیا یه دل سیر ماچت کنیم که شاید من بعد حالی برات نمونه ! 
کمک نوشت : رئیس بنده مهندس باویلی دو پست پیشتر کامنت ذیل رو نوشته بودند . خیلی خواستم جوابی بدم . اما
نشد . نتوانستم .
“سر زدن به این وبسایت واقعا یه حس کاملا نوستالژیک واسه آدم ایجاد می کنه ….
کاملا میشه حس کرد که همه کسایی که نظر میدن دانشجو هستن !
اصلا اگر کمی دقت کرد میشه حال و هوای ایده آلیسم و رادیکالیزم ویژه دانشجویی رو حس کرد و نفس کشید …
نه که بد باشه ؛ نه ؛ اتفاقا یادش به خیر ….
ولی متاسفانه این ایده آل ها جایی در زندگی واقعی نداره ؛ این آنفولانزای نوع آ هم که تو پست قبلی راجع بهش
صحبت می کردین همینه : رئالیسم بی رحم زندگی !!!
مثلا از دیدگاه این رئالیسم این عکس به غیر از عشقی که همه تون دربدر دنبالشین (!!!) یه چیزای دیگه ای رو هم
نشون می ده ؛ مثلا من میگم این یعنی یه کمر شکسته و یه بدن فرسوده در حلقه تکرار محرومیت !
میگم این یعنی اجبار به تکرار ؛ عادت و پناه بردن به تکرار …
برا شما قابل لمس نیست ، نه ؟!!!”
بود!
By آوای سکوت On اسفند ۱۶م, ۱۳۸۸گوشه خیابان ، سیگار به لب ، زل زده به مورچه ای که داخل آب در تقلا برای رهایی ،! بود .
