نمی دونم چه جوری شد که سر از اینجا در آوردم . جلوی در یک قصر .

قصری با دیوارهای بلند تیره با سنگهای سیاه ضخیم و دروازه های باز بزرگ

 که هیچ نگهبان یا مراقبی جلویشان نبود . قصری نسبتا آرام .

داخل شدم کوله پشتیم هم پشتم بود پر از خرت و پرت .

اصلا نمی دانستم که چرا اینجا آمدم و عجیب تر اینکه نمی توانستم بفهمم

 که چرا قدم بعدیم را هم بر می دارم؟!!!

در اصلی عمارت را باز کردم داخل سیاه بود و تاریک .

چراغ قوه ام را از کوله برداشتم چراغ قوه ای که درست برعکس تمام

چراغ قوه ها بود یعنی هر چه بیشتر روشن می بود پر نور تر می شد و

جاهای بیشتری را روشن می کرد . نورش را مقابل خودم گرفتم هیچ نبود

 چند قدم جلو رفتم .

هرچه جلوتر می رفتم ترسناک و تاریک تر می شد .

از دیوارها صداهایی می آمد نور را گرفتم ، دیوارها داشتند آرام آرام

فرو می ریختند و اگر کمی گوشت را تیز می کردی می شد صدای جر

 خوردنش را هم شنید .

ترسیدم ، خطرناک بود آنجا ماندن درآن شرایط . برگشتم به طرف در اصلی

 اما با تعجب دیدم درب آنجا نیست خشکم زد بی حرکت ایستادم دور و برم

 را نگاه کردم گفتم : آخه من از کجا اومدم اینجا ؟ از کدوم در لعنتی؟

چه جوری شد اومدم اینجا؟ چطوری می تونم برگردم ؟ ….

بقیه در ادامه مطلب….

نمی دونم چه جوری شد که سر از اینجا در آوردم . جلوی در یک قصر .

قصری با دیوارهای بلند تیره با سنگهای سیاه ضخیم و دروازه های باز بزرگ

 که هیچ نگهبان یا مراقبی جلویشان نبود . قصری نسبتا آرام .

داخل شدم کوله پشتیم هم پشتم بود پر از خرت و پرت .

اصلا نمی دانستم که چرا اینجا آمدم و عجیب تر اینکه نمی توانستم بفهمم

 که چرا قدم بعدیم را هم بر می دارم؟!!!

در اصلی عمارت را باز کردم داخل سیاه بود و تاریک .

چراغ قوه ام را از کوله برداشتم چراغ قوه ای که درست برعکس تمام

چراغ قوه ها بود یعنی هر چه بیشتر روشن می بود پر نور تر می شد و

جاهای بیشتری را روشن می کرد . نورش را مقابل خودم گرفتم هیچ نبود

 چند قدم جلو رفتم .

هرچه جلوتر می رفتم ترسناک و تاریک تر می شد .

از دیوارها صداهایی می آمد نور را گرفتم ، دیوارها داشتند آرام آرام

فرو می ریختند و اگر کمی گوشت را تیز می کردی می شد صدای جر

 خوردنش را هم شنید .

ترسیدم ، خطرناک بود آنجا ماندن درآن شرایط . برگشتم به طرف در اصلی

 اما با تعجب دیدم درب آنجا نیست خشکم زد بی حرکت ایستادم دور و برم

 را نگاه کردم گفتم : آخه من از کجا اومدم اینجا ؟ از کدوم در لعنتی؟

چه جوری شد اومدم اینجا؟ چطوری می تونم برگردم ؟

اما همه سؤالها بی جواب بودند . دیوارها با ریزششان با آن تاریکی داخل

 قصر نوعی وحشت را ساخته بودند که کاملا آدم را سحر می کرد .

راهرویی بود پراز اتاق ، سمتش رفتم . در اتاق نزدیک تر را باز کردم زیاد نه

 اما باز تاریک بود .قابل تصور نبود ، این همه آدم؟ آن هم داخل اتاق ؟

جمعیت بسیاری داخل اتاق بودند اما همه در خواب .

چراغ قوه ام را طرف سقف و گوشه های اتاق گرفتم آنجا هم می ریخت .

 دستپاچه شدم شروع کردم به داد و فریاد که « آهای پاشین اینجا داره

رو سرتون خراب می شه زود باشین جُم بخورین …» اما هیچ کدام حتی

 کوچکترین حرکتی نکردند .

صدایم را بلند تر کردم :« آهای پاشین …» بازهم بی نتیجه بود . نبض یکیشان

 را گرفتم می زد ، دومی هم ،سومی هم نفس می کشید اما چرا بلند

 نمی شدند ؟ هر لحظه ریزشها بیشتر می شد .

بیرون آمدم اتاق بعدی را باز کردم عین اتاق قبل .

بازهم جمعیتی زیاد اما همه در حال معاشقه و خوشگذرانی .

بعضی با یک نفر، بعضی با چند نفر و بعضی ها با یک نفر . همه در حال

 شهوت رانی . نور چراغ قوه را بالا گرفتم ، اینجا هم می ریخت .

 اما اینها چرا حالیشان نیست ؟

باز شروع کردم به داد و بیداد : « آهای اینجا داره رو سرتون خراب می شه …

 بجنبین…»ولی همه سرگرم کثافت کاری بودند بدون کمترین توجهی به من .

بیرون آمدم دویدم چند اتاق بعد . دیگر تعجب نمی کردم بعد از باز کردن در اتاق .

این اتاق هم مردم سرگرم پول شمردن بودند دور و برشان پر بود از سکه های

 طلا و نقره . بدون اینکه بالا را نگاه کنم شروع کردم به فریاد زدن : « آهای

 اینجا داره رو سرتون خراب میشه … از اینجا بیرون بیاین …»

مثل اتاقهای قبل حتی متوجه حضورم نشدند ، هیچ کس دست از شمردن

 نمی کشید .

اتاق ها را یکی یکی باز می کردم ، مردمی که در حال خوردن بودند ،

در حال عبادت بودند ، در حال خواندن … و همه اتفاقات عینا ً تکرار می شد .

هر لحظه که می گذشت چراغ قوه ام پر نورتر می شد و جاهای تاریک و

 خرابی های بیشتری را می دیدم و دیوانه تر و بی چاره تر می شدم .

خیس عرق شده بودم قلبم از جایش کنده می شد لعنت می فرستادم به

 خودم که اینجا چه غلطی می کنم و سریع پشیمان می شدم که تقصیر من

نبود که اینجا آمدم . هیچ دری برای خروج نبود حتی پنجره ای یا روزنی .

روی زمین زانو زدم گریه کردم داد کشیدم کمک خواستم .

یک دفعه صدایی شنیدم که می گفت : « پسر انقد زر نزن ُ بیا اینجا ».

نورُ به طرف صدا گرفتم مردی گوشه دیوار نشسته بود دورش پر بود از خاک و

 سنگ ریزه . گفت : « این لعنتیو بگیر اونور» .نور چراغ قوه را می گفت .

در حالیکه به طرفش می رفتم گفتم چرا؟

گفت : « منم از این چراغ قوه ها داشتم همونم بود که منو به این روز انداخت

 نمی دونم دقت کردی که اینجا بعضیا حتی یه چوب کبریتم ندارن چه برسه

 به اینا»؟ جهت نور ُ که عوض می کردم تکه های شکسته شده شُ دیدم .

پرسیدم از این خراب شده چه جوری میشه بیرون رفت ؟

خندید خیلی بد ، مسخره ام کرد . و شروع کرد به گفتن .

او هم مثل من بود یعنی مثل همه ، ندانست که چه شد اینجا آمده و اینجا

 چکار باید بکند . او هم دقیقا ًهمه کار هایی که من انجام دادم انجام داد بود

 حتی بعضی ها را هم کتک زده بود اما افاقه نکرده بود .

می گفت تنها راه چاره کندن این دیوار و پس زدن آن سنگ های ضمخت و

سیاه و افتادن پایین بود . گفتم نمی ترسی که می خواهی خودت را

پایین بندازی ؟ گفت : « من بیشتر از اینجا ماندن می ترسم ».

ادامه داد همیشه در حال کندن بوده و بعضی اوقات که حوصله اش

سر می رفت به تعدادی از اتاقها سر می زده و وقتش را با اهالی آن اتاق

می گذرانده .

پرسیدم چطور شده که اینجا با این وضعیت هنوز پابرجاست و فرو نریخته ؟

گفت : « خب عجیبیش همینه ممکنه خیلی وقت اینجا باشی اما هنوز رو

 سرت خراب نشده باشه و یا همون اولین قدمی که میذاری تو رو سرت

 خراب شه ».

او از کسانی گفت که موفق شدن این دیوارها رو خراب کنند بپرند پایین .

مدتی باهم حرف زدیم کمی آرام شدم خوشحال بودم یکی را پیدا کرده ام

 مثل خودم . گفتم : من هم هستم ، با هم می کنیم .

چراغ قوه ام را لبه دیوار کوبیدم تکه تکه شد و شروع کردیم

 به کندن دیوار و پس زدن سنگ های سیاه و ضمخت .