دیروز هوای تبریز خیلی گرد و غبار بود ، طوریکه هیچی معلوم نبود دقیقا .ً

همه افسرده همه مأیوس ، سرخورده و مریض بودند . درست مثل اینکه یه دست بزرگ یه مشت خاک الک شده که البته خاک معمولیم نبود ریخته بود آسمون شهر(گویا این دست خیلی خیلی بزرگ بوده چون هوای کل ایران اینجوری شده).

این هوا مخلوطی ازخاک و نا امیدی و ناراحتی و نارضایتی بود . (که اسمش ُمن هوای «نایی» گذاشتم چون همه ترکیباتش یه «نا» هم دارن کنارشون)

نمیدونم این هوا یا خاک یا معجون یا هرچی از کی بالا سرمه از کی استشمام می کنم اما تو این هفته یه جوره دیگه احساسش کردم یا بهتر بگم کردیم .

احساس کردیم دیگه نفس کشیدن سخت شده خیلی ، خاک می رفت گلومون جای اکسیژن حتی ماسک های چند لایه هم افاقه نمی کردن .

فقط یه چیزه خیلی عجیب . نمی دونم چرا ، ولی خب من که می دیدم هوا سنگینه ، خیلی ، اما یادم نمیاد که گفته باشم با خودم من این هوارو نمی خوام ، هوای خوب حقمه و حقم که… .

اینجا که می رسم همیشه کم میارم ، حق؟

اما هواشناسی پیش بینی کرده این هفته احتمال بارندگی زیاده ، امیدوارم که بارون بباره … نه  اول ابرای سیاه بیان آسمون زرد و مسموم رو بگیرن بعد چند تا غرش و رعد و برق و بعدشم … واااااااای بارووون و هوای پاک (یعنی می شه؟).

امیدوارم